BLOG Atın Gözündeki Asalet ve İnsanın Asaleti

Kadrajıma sığdırdığım bu an, sadece bir atın portresi değil; aynı zamanda asalet kavramının ta kendisi. Objektifimin karşısında duran bu muazzam canlı, duruşuyla, bakışıyla ve o altın sarısı yeleleriyle bana derin bir ders verdi.

Atlar, binlerce yıldır insanlığın yol arkadaşı olmuş, gücü ve zarafeti bir arada barındıran varlıklar. Onların o derin, anlamlı bakışlarında sabır var, bilgelik var, ve en önemlisi, tartışılamaz bir asalet var. Bu fotoğrafa her baktığımda, o gözlerdeki duru ifade beni alıp başka diyarlara götürüyor. Sanki at, "Asalet, dış görünüşten ibaret değildir; o ruhunda taşıdığın bir duruştur," diye fısıldıyor.
Peki ya biz insanlar? Asalet kelimesi dilimizden düşmese de, acaba ne kadarını hayatımıza yansıtabiliyoruz? Atın içgüdüsel asaleti karşısında, insanın kendi iradesiyle inşa etmesi gereken bir asalet var. Bu, ne zenginlik, ne şan şöhret, ne de makamla ölçülür. Gerçek asalet, vicdanlı olmakta, dürüstlükte, merhamette, sözünde durmakta ve en önemlisi, kendine ve çevresine saygı duymakta gizlidir.
Bir atın heybetli duruşundaki tevazu gibi, insanın asaleti de alçakgönüllülükle harmanlanmalıdır. Hatalarından ders çıkaran, düşene el uzatan, zor zamanlarda bile doğru olandan şaşmayan bir insan, tıpkı bu fotoğraftaki at gibi, gözlerinde asil bir parıltı taşır.
Bu fotoğrafı çekerken hissettiğim duygu, sadece hayranlık değildi; aynı zamanda bir çağrıydı. Atın asaleti bana, insanın da her koşulda kendi içindeki o soylu cevheri bulup çıkarması gerektiğini hatırlattı. Gelin, hayatın koşturmacası içinde, durup bir an olsun kendi içimize dönelim. Atın gözündeki o dingin asaleti örnek alarak, daha vicdanlı, daha dürüst ve daha merhametli bireyler olmaya gayret edelim.
Unutmayalım ki, gerçek asalet, başkalarına karşı sergilediğimiz tavırlarda, zorluklar karşısındaki duruşumuzda ve en nihayetinde, kendi vicdanımızdaki aynada belirir. Bu at, bana ve umarım size de, asaletin sadece bir sözcük olmadığını, aksine bir yaşam felsefesi olduğunu bir kez daha gösterdi.